บทที่ 501

เจเดนอุ้มเซราฟิมกลับไปยังห้องเด็กอ่อนด้วยตัวเอง

เขาไม่ได้ส่งต่อเธอให้ใคร ไม่ได้เรียกหาใครเลย เพียงแค่อุ้มเธอไปตามโถงทางเดินที่คุ้นเคย น้ำหนักตัวน้อยๆ ของเธอซุกอยู่กับอก ลมหายใจอุ่นๆ ผ่านเนื้อผ้าบางๆ ของเสื้อคลุมของเขา ตอนนี้เธอหลับสนิท—สนิทเกินกว่าจะเป็นเวลานี้—หางทิ้งตัว หูแนบนิ่ง

อลาริคแยกตัวออกไป...